De Haagse Studentenpas

‘Soul Jazz Latin Flavours Nineties Vibe’: dat is New Cool Collective. Al achttien jaar speelt New Cool Collective zaal na zaal plat, totdat het zweet van het plafond druppelt. Tot het publiek is opgezweept tot in het verre uiteinde van de zaal en geen voet meer vast op de grond blijft staan. Met de 19-koppige Big Band, of in de compacte formatie met acht man, New Cool Collective is inmiddels niet meer weg te denken uit de clubs en festivals in Nederland en daar buiten.Na vorig jaar album ‘Pachinko’ te hebben uitgebracht brengt het collectief weer bezoeken aan de clubs in Nederland met het nieuwe album '18'.  

 

18 is in Nederland de leeftijd waarop je volwassen wordt verklaard. Voor een band een mooi moment voor een terugblik zou je denken. Maar kom bij de heren niet aan met een jubileumplaat. Want hoeveel ervaring ze ook hebben opgedaan in al die jaren en hoeveel gelaagder ze ook zijn gaan spelen, componeren en bekvechten, het gebeurt nog steeds met de energie van een roedel jonge puppy's.

 

Terugkijken wordt het dus niet. Maar na de moddervette streep die met de laatste Big Band-plaat 'Pachinko' werd gezet, was het wel tijd voor een album met iets meer ruimte en lichtheid. In zekere zin gaat 18 verder waar het album 'Out of Office' uit 2008 is gestopt. Dus toch een beetje terugkijken? Ja, als het gaat om de manier van muziek maken. Terug van Big band naar acht man, en met open vizier een nieuwe plaat in. Alles kan en alles mag. Maar dan met een schat aan ervaringen rijker ten opzichte van het prille begin.

 

Met invloeden die uiteenlopen van surf, rock steady, electro tot aan Afro-Cubaans en zelfs dub, is 18 muzikaal gezien een brede plaat geworden. En dat is niet verwonderlijk. Uit alle samenwerkingen die New Cool Collective in de tussenliggende periode is aangegaan heeft de formatie niet alleen heel veel plezier maar ook lering getrokken. Zo toonde Jules Deelder ze de ware betekenis van swing ('De drums moeten er een beetje achteraan lopen en de bas juist iets vooruit. Zolang het maar niet precies gelijk loopt'), de arrangementen van Typhoon dwongen de heren iets heel snel en volgens het boekje in te studeren en samenwerkingen bracht de zang van het achttal op een ander niveau.

 

En dat is de volwassenheid die stiekem toch is terug te horen op 18. Want beter zijn ze geworden. Veelzijdiger, strakker of juist losser, nog even eigengereid maar nog meer op elkaar ingespeeld. En niet iedere noot of solo hoeft keihard te worden uitgespeeld. Volwassen mannen en jonge honden ineen; op 18 komt the best of both worlds samen.